Vandaag dinsdag 21 september ga ik mijn dagboek sluiten. Ik neem er te weinig tijd voor om me ermee bezig te houden.

Het lijkt soms wel dat ik hier alleen schrijf om slechte berichten te melden. En ja, zelfs nu heb ik weer een slechte mededeling. Vanaf 1 november ben ik weer werkeloos. Het werk wat ik nu doe ligt me niet en iets anders hebben ze jammer genoeg niet bij dit bedrijf. Dus ben ik op zoek naar ander werk. Ik wil gewoon weer met mensen werken.

Ook de huursubsidie laat weer op zich wachten. Het lijkt haast wel dat ze in hun kortzichtigheid en met die lange wachttijden, je zover willen krijgen dat je zegt, van kapot met die huursubsidie. Toen ik vorig jaar september naar dit huis verhuisde, werd door de woningvereniging berekend dat ik recht had op 145 euro huursubsidie. Ik was al bezig huursubsiedie voor mijn oude woning te krijgen, maar steeds weer duurt het lang, of weer een afwijzing omdat ik teveel inkomen had.

Afijn er zijn weer veel dingen om somber over te zijn, maar ik ga niet bij de pakken neerzitten. Ik ben ondertussen Reikimaster geworden, en ik wil eens gaan kijken of ik met cursus geven wat erbij kan verdienen. Net genoeg om uit de rode cijfers te komen, meer heb ik niet nodig.

Dus bij deze zijn dit mijn laatste woorden hier geschreven, het dagboek zal nog wel een poosje op mijn website blijven staan. Tot ik weer een grote renovatie van mijn site ga doen, dan zal dit dagboek in stilte verdwijnen.

Bedankt voor jullie aandacht voor mijn leven, al was wat je las niet altijd even leuk.

Lydia

Deze week heb ik afscheid genomen van mijn opa. Mijn opa was al een paar jaar steeds erg ziek. Maar afgelopen jaar was hij meer in het ziekenhuis dan thuis. Hij had onzettende last van benauwdheid, en pijn. Het was dan ook iedere keer de vraag of hij het ziekenhuis nog wel zou verlaten, maar steeds weer sterkte hij aan en kwam hij weer thuis. Om dan na een paar dagen, een week of soms een paar weken weer met de ambulance weer opgehaald te worden.

Vorige week zaterdag werd hij weer opgenomen in Dekkerswald. En zondag bleek hij ook nog een longontsteking te hebben opgelopen. Maandagochten heeft hij zijn bezorgdheid en angst om dood te gaan nog geuit tegen zijn vrouw en zoon. Die dag is hij heel erg achteruit gegaan. Rond half 11 s'avonds belde mijn vader op dat het slecht ging met opa en dat de hele familie moest komen. Ik ben in mijn auto gesprongen en er naartoe gesjeesd.

Daar aangekomen waren er al twee ooms van mij. Ik ben meteen naast opa gaan zitten en heb zijn hand vastgepakt. Hij opende even zijn ogen en keek me aan, het leek even of hij in paniek raakte. Hij dacht dat ik oma was, want ik lijk op oma toen zij zo jong was. Ik stelde hem gerust en hij ging weer liggen en zakte weer wat weg. Ik heb hem constant de hand vastegehouden en verteld dat oma onderweg was. Ondertussen ben ik begonnen met hem Reiki te geven, om het hem wat makkelijker te maken. Steeds weer kneep hij in mijn hand, alsof hij wilde zeggen wat zijn mond niet meer kon, ik ben bang. Telkens als er iemand ariveerde keek hij even op en murmelde wat. Rond kwart over twaalf waren alle zes zijn kinderen er. Plots deed hij weer de ogen open, keek rond en zei: wat is dat nou? Daarna zakte hij weer in zijn kussen. Telkens weer stelde ik hem gerust en telkens weer vertelde ik hem dat iedereen er was, dat hij niet alleen was. Dat hij mocht gaan, dat vechten niet meer hoefde.

Omdat hij zo onrustig was en paniekerig leek, steeds weer zo benauwd ademhaalde, kreeg hij toen in overleg met de familie een morfine spuitje. Hiervan zou hij rustig worden, maar ook zou het stervensproces versneld worden, aangezien hij hierdoor ook steeds langzamer zou ademen. Inderdaad werd hij rustiger, en ademde hij rustiger, maar dat bleef ook zo de volgende uren. Het leek er bijna op dat hij herstelde, en ik dacht al dat hij de ogen wel weer open zou doen en weer bij zou zijn. Rond 3 uur hebben we besloten dat we om de beurt wacht zouden houden, want volgens de verpleging zou dit nog uren kunnen duren, of mischien nog wel de hele dag. Oma lag ondertussen al op het bed ernaast te slapen, die was helemaal op. Zijn jongste dochter is gebleven en de rest is naar huis gegaan. Ik wilde ook gaan, maar wilde mijn tante niet alleen in het donker achterlaten. Mijn oom zou rond 7 uur komen om af te lossen. Ik ben rond 5 uur toen het licht begon te worden, naar huis gegaan, omdat ik moest werken.

Even over 8 werd ik gebeld door mijn vader. 12 minuten voor 7 was opa ingeslapen.

Toch ben ik naar mijn werk gegaan. Daar werd ik meteen bij de receptie opgevangen door de meiden. Die stuurde me naar huis, maar ik wilde en durfde niet. Ik zat tenslotte nog in mijn proeftijd. Toen werd de vrouw van de baas erbij gehaald, en ook zij stuurde me naar huis. Ik moest maar de tijd nemen, mijn familie had me nu meer nodig. Toen ik zei dan kom ik morgen weer werd me weer verteld dat familie belagrijker was nu en dat ik mijn tijd moest nemen om het te verwerken en er voor mijn familie te zijn. En die proeftijd was geen probleem. Ze zei zelfs dat als ik hiervoor ontslagen zou worden, zij dan wel een kutbedrijf had! Zelfs nu ik dit schrijf schieten de tranen me in de ogen, op zoveel medeleven had ik niet gerekend.

Ik ben toen meteen naar het huis van oma gereden en ben daar eigenlijk gebleven tot gistermiddag. Ik heb daar geslapen en meegeholpen om alles te regelen voor de uitvaart. Ik heb samen met mijn tante en mijn vader een mooi en waardig afscheid voor opa kunnen maken. Oma was de hele week rustig en kalm. In vrede ermee dat opa nu eindelijk rust had, geen pijn meer en ook niet meer benauwd had. En ook zij had nu eindelijk rust. Al die maanden had ze voor opa gezorgd, al die maanden op en neer naar het ziekenhuis, iedere dag. Al die tijd zijn gescheld en gebrom moeten aanhoren, doordat hij zich zo machteloos voelde van de pijn. Dus er was ook een stukje opluchting bij haar.

Vrijdagochtend was de uitvaart. Het was ongelooflijk mooi weer en lekker warm. Alsof opa ons nog een laatste keer wilde pesten dat we het warm hadden met onze donkere kleren aan. Opa lag er mooi bij in zijn kist. Zijn gezicht was in rust en hij had een glimlach om zijn mond. Hij leek jaren jonger, en je zag weer wat voor een knappe man het was. Toen hebben ze zijn acordeon in zijn handen gelegd en hebben de kinderen de kist geloten. Bij de uitvaartdienst hebben zijn oudste dochter, mijn moeder dus, en zijn jongste dochter een eigen stukje voorgedragen. Mijn vader heeft de levensloop verteld en ik heb eigenlijk met mijn toespraak meer uit naam van opa gesproken. Dat hij zo'n brombeer was geworden, dat hij daarmee mensen wegjoeg, maar dat ook niet iedereen het tegen hem had durven of willen opnemen, en dat ze daarom bij hem wegbleven. Dat hij zes eigenwijze kinderen heeft, die net zo zijn als hij. Ik heb ze allemaal tegen de schenen geschopt, en gevraagd als ze zich aangesproken voelde, hun andere been ook uit te steken zodat ik daar ook tegen kan schoppen. Ik geloof dat ze het wel gevoeld hebben.

Zaterdagochtend ben ik weer naar huis gegaan. Die dag zou ik een feest hebben in de stad en gasten krijgen. Ik heb een leuke dag en avond gehad en me lekker uitgeleefd op de dansvloer. Ik heb al mijn verdriet en stress eruit gedanst. Niet door normaal te dansen, maar door de meest gekke bewegingen te maken, te springen en met mijn armen te zwaaien. Ik wist dat iedereen naar me keek, om me zat te lachen, maar dat deed me niks, ik bleef maar doorgaan, tot ik er te moe voor was. Heeeeerlijk !!!!

En dan zijn net een uur geleden de laatste gasten hier vertrokken. Ik ben weer alleen. Even weer bijkomen van een drukke, emotionele week. En dan straks naar mijn ouders barbeknoeien. Ik hoop dat het weer wel gaat meewerken, want de lucht is aan het dichttrekken en volgens het journaal zit er een kans op een bui en onweer in. Ach, never mind, mams barbeknoei smaakt toch wel heerlijk.

Ik hoop nu wel dat we een lange poos ontzien blijven van slechte berichten. Dat we weer een beetje kunnen gaan genieten van ons leventje en de toekomst, eventjes zonder zorgen en verdriet. Je wordt er zo moe van.

CU laters. Lydia

Gisteren was het dan zover. De uitslag van de kweek van mijn moeder. Om half een waren Mijn zus en ik al in het ziekenhuis, maar mijn ouders waren laat. Mijn moeder had weer te lang in de ochtendjas rondgelopen, en moest haar haren op het laatst nog doen.

Om 1 uur was eigenlijk de afspraak, maar om13.10 uur waren we aan de beurt. Op weg naar de spreekkamer liepen nog een paar verpleegkundigen mee, die mijn moeder ondertussen kent van haar bezoekjes om vocht weg te laten halen. Ze waren nogal vrolijk en maakten de opmerking tegen elkaar dat mijn moeder er zo goed uitzag. Ik stoote mijn zus aan en vroeg of ze dat ook had gehoord. Ook zei vond het vreemd hoe de sfeer was. Maar we vonden het wel een voorteken, dat het goed zou komen allemaal.

In de spreekkamer zagen we weer een andere arst in opleiding die ons de uitslag mocht geven. Deze dame vond het nogal leuk om dure woorden te gebruiken, alsof ze wilde laten zien hoe goed ze wel niet was. En toen kwamen daarmee ook de verlossen de woorden; er waren geen uitzaaïngen gevonden in de verwijderde lympheklieren!!!! Mijn moeder sloeg een kreet van opluchting en barste in huilen uit. Terwijl ik en mijn zusje mijn moeder kuste vertelde deze dame nog wel dat mijn moeder waarschijnloijk nog wel een chemokuur zou krijgen. Nog overmand van de emotie, snapte mijn moeder niet echt wat er nu gebeurde en dacht dat het fout zat. Geen uitzaaïngen in de lymphe maar wel ergens anders in haar lichaam, dacht ze. Hoe de arst ook moeite deed, het wilde niet echt doordringen bij mijn moeder dat het niet zo was. Ik was kwaad om haar moeilijke woorden en vertelde mijn moeder dat ze het moest voorstellen als dat je de wc met dreft reinigt, dat ruikt lekker en het lijkt schoon. Maar dan gebruik je voor de zekerheid nog even chloor na om de laatste bacterien te doden. Chloor stinkt, bijt en ruikt niet lekker, dus is niet leuk, maar beter zekere voor onzekere. En het was nog niet zeker van de chemo, dat moet ze nog bespreken met de medisch oncoloog.

Pas toen we buiten op het bankje zaten kon ik bij haar doordringen. Ik herhaalde nog eens: mam je hebt geen uitzaaïngen!!!! Je bent eigenlijk gewoon genezen. Toen kon ze eigenlijk inzien wat haar was verteld. Dat beetje chemo kan er ook nog wel bij, zei ik, wat pas erg is, was dat meisje wat straks in de rolstoel langskwam met één been. Haar been komt niet terug, jouw haren wel, mochten die uitvallen van de chemo. Het klonk hard, maar dat moest wel, ik moest doordringen. En weer de wc erbij gehaald als voorbeeld. Daarna ben ik weer aan het werk gegaan.

Toen ik thuiskwam ben ik meteen naar bed gegaan, ik was totall loss. Ondanks dat ik het voor mezelf niet toegaf, heb ik die afgelopen dagen toch met spanning gelopen en zeer slecht geslapen. Steeds maar dromen van ruzie's en achtervolgingen. Later op de avond belde mijn tante, die was bang mijn moeder te bellen, bang dat de uitslag slecht was. Toen ze hoorde dat alles goed was, schreeuwde ze het uit tegen haar dochter. Wel verteld dat ze mischien nog chemo krijgt, en dat mams daar eigenlijk heel erg tegenop kijkt. Dat ze bang is nog meer misvormt te worden dan ze nu al is. Vandaag was trouwens de eerste keer dat ik mijn moeder hoorde zeggen dat ze haar lichaam mismaakt vond. Later heb ik mijn moeder toch maar even gebeld, want ik maakte me zorgen. Maar gelukkig viel het mee. Het was eindelijk tot haar doorgedrongen dat alles goed was nu. Dat het niet zeker is dat ze chemo krijgt, dat ze daar nog altijd zelf het laatste woord in heeft. Haar jongste zus heeft haar daar doorheen gepraat aan de foon. Die zei dat als het ziekenhuis dat niet had voorgesteld, zij dat wel had gedaan, om zeker te zijn dat eventuele restjes kankercellen vernietigd zouden worden. was een pak van mijn hart te horen dat mijn moeder weer opgewekt is, ze had het er zelfs over om over 3 maanden weer te gaan paardrijden. Deze nacht heb ik heel goed geslapen.

Vandaag heb ik dan eindelijk mijn nieuwe rozenkwarts meegenomen naar mijn werk. Ik heb hem pontificaal naast de pc gelegd en iedereen kan hem zien. Ik heb er als verschillende leuke opmerkingen over gehad, en iedereen zit eraan  . Verschilende keren uitgelegd dat het de straling van de pc een beetje opvangt, zodat ik aan het eind van de dag niet meer zo moe zou zijn. Iedereen in mijn buurt meteen van: dan kunnen wij er ook van mee profiteren. Ik kan in ieder geval wel vertellen dat ik vandaag niet moe thuis ben gekomen. Voor het eerst niet het gevoel gehad dat ik eerst wilde slapen. de hele dag heb ik ook steeds aan die steen gezeten, en ook af en toe aan mijn bergkristal. En af en toe heb ik de hematiet in de hand genomen, net hoe het voelde wat ik vast wilde pakken.

Ik voel me goed, ik voel me lekker, ik geb gezongen ik heb gelachen. Ik heb gegeten, ik heb gedronken en nu ga ik slapen. Trusten.

Het weekend zit er weer op, en ook weer moederdag voor dit jaar. Ik heb mams dit jaar blij gemaakt met een reuzebeker met rozen en een hart erop, een flesje oil of olaz en een nieuwe fluoriet als hangertje. Ze dacht eerst dat de beker een vaas was , maar daar kan die natuurlijk ook voor gebruikt worden. We hebben nog lekker in de tuin kunnen zitten, en ik heb nog even in de groententuin gewerkt. Tegen 5 uur werd het te kil en zijn we naar binnen gegaan. Daarna ben ik thuis nog even verder in mijn tuin gegaan. Eindelijk de stekken van de tomaten en de witte kool erin gezet. Ook meteen uien geplant. Dan is het nu maar afwachten of alle wilt groeien.

Maar eerst even terug naar vrijdag, mijn eerste vrije dag na mijn eerste werkweek, en wat doet een mens dan??? Uitslapen natuurlijk. 'sMiddags het plan opgevat om boodschappen te gaan doen in Duitsland, want daar bij de Aldi zijn de cdroms goedkoper dan hier. Ik wist alleen niet precies waar die zat, ik dacht ergens tussen Kranenburg en Kleve. Maar tot aan Kleve geen Aldi gevonden, dus maar besloten op zoek te gaan naar die grote supermarkt daar. En daar was ik dus ook nooit geweest, dus wist ik ook niet precies waar die was. Wist alleen bij de stoplichten omhoog de berg op. Ik besloot dat als ik ook die niet zou vinden ik gewoon van de rit zou genieten en wel zou zien waar ik zou uitkomen. Ineens zag ik aan de linkse kant Mac donalds, keek en zag dat ernaast die grote winkel zat. Dus volgende straat links gegaan, en auto geparkeerd. Toen ik naar de winkel liep zag ik dat daar ook de Aldi zat. mooi he, alles in een keer gevonden !!! Bij de Aldi kwam ik aan de kassa erachter dat je er niet kon pinnen  , maar ze waren zo lief, ik kon even naar de bank , was geen probleem. Daarna nog even in die andere grote supermarkt met een E rondgeneusd. Op de terugweg maar meteen getankt, scheelt niet veel met Holland, maar alle kleien beetjes helpen.

Gisteren weer lekker uitgeslapen en daarna een beetje gerommeld en opgeruimd in huis. Toen het idee opgevat toch maar eens naar Middelaar te rijden, naar die stenenwinkel. Eerst nummer opgezocht en gebeld of ze open waren. Smurf stond zo te springen dat ie mee wilde, dus die ook maar in de auto gegooid. Daar aangekomen, mocht hij mee naar binnen. Het is een heel lief winkeltje naast het huis. Ruim ingericht en het straalt rust uit. Ik werd door een echtpaar geholpen, ook al zulke aardige mensen die rust uitstralen. Ik mocht daar lekker rondkijken, stenen voelen en op me in laten werken, niks geen gehaast, maar heerlijk genieten van al dat moois om me heen. Via de spiertest kwamen we erachter dat de labradoriet op dit moment niet bij me past. Maar wel weer een bergkristal, waar ik steeds toe lijk aangetrokken. Ik zag een hele mooie platte ronde met een keltische knoop erop gemaakt. Met deze in de hand ging mijn arm echt niet omlaag. Daarna nog een heel lief kristalklustertje gekocht. En een mooie grote rozenkwarts voor op mijn werk. En dat fluoriet hangertje voor mams dan. Toen hij me een hele mooie maansteen liet zien was ik meteen verkocht, maar mijn portemonai was ook leeg. Maar wat ik nu heb gedaan, ik heb mijn ring daar gelaten, en daar wordt net dat ene mooie hoekje, wat toch uitstak aan die steen, ingezet. heb ik eindelijk wat ik wilde hebben, een ring met een mooie maansteen. En die is over ongeveer twee weken klaar.

Nou dit was mijn weekend weer. Aju.

Hallo jij daar,

Mams heeft me donderdag 29 april naar huis gestuurd. Volgens haar werd het weer tijd dat ik lekker in mijn eigen huisje zit, na een logeerpartij van 6 weken bij haar. Om daar alles in orde te hebben voordat ik vandaag aan mijn nieuwe baan begon. Ongelooflijk hoe sterk dat mens is. Het werd volgens haar tijd dat mijn vader zijn kunsten toonde in de huishouding en de keuken.

Vandaag voor het eerst begonnen op mijn nieuwe werk. Sinds vandaag ben ik officieel datatypiste.

Heel veel gezichten gezien, en veel gehoord, het duizelt me er nog van. Maar o, wat heb ik er zin in. Het werk op zich is niet eens zo moeilijk, en als ik het eenmaal onder de knie heb, kan ik mijn rooster veranderen hoe ik het wil, en kan ik zelfs meer gaan werken. Ook over vrije dagen wordt niet moeilijk gedaan. Ik was bang dat ik met de vierdaagse zou moeten werken, terwijl ik lopers en logés krijg. Maar nee hoor, geen probleem.

En dan de lunch... ik had mijn eigen broodpakketje meegenomen, maar dat is ook de laatste keer. Voor die paar euro in demaand kan je eten als een vorst in Frankrijk. Daar kan ik het zelf niet voor kopen en maken. Al met al een heel goed gevoel over mijn nieuwe baan. En dat al de eerste dag. Ik heb nu al het geveol dat ik eindelijk echt werk voor mijn geld, en dat heb ik afgelopen twee jaar niet gehad bij mijn oude baan.

Vanavond nog even naar de 81e verjaardag van oma geweest. Had 60 plantjes gekocht voor in de tuin, en deze na de onweersbui ook maar meteen in haar tuin geplant. Zo hebben opa en oma ook weer een mooi tuintje deze zomer.

En nu lekker douchen en bedje in, morgen weer vroeg dag voor deze werkende vrouw.

Hallo allemaal,

de operatie is weer heel goed gegaan. Ik neem aan dat ze tijdens de operatie geen kankercellen gevonden hebben, anders hadden we dat wel te horen gekregen. De verwijderde lympheklieren staan nu weer op kweek, en 11 mei krijgen we daar de uitslag weer van.

Net zoals vorige keer, was mijn moeder meteen weer helder en wakker toen ze na de operatie weer op de kamer kwam. De verpleegster wilde het niet eens geloven dat mijn moeder zich zo goed voelde, en weigerde haar iets te eten te geven. Pas nadat mijn moeder er een keer of 4 om had gevraagd, kreeg ze dan een beschuitje. Ze mocht zelfs niet eens meteen drinken. Je kon merken dat de verpleegster, die er trouwens al 15 jaar werkt, niet snapte hoe het kon dat mijn moeder zich zo goed voelde.

En vandaag, woensdag, mocht ze al naar huis. En deze keer stonden de artsen er zelfs van te kijken hoe weinig wondvocht er in de drain komt, dus alles gaat echt helemaal toppie.

Dus mag ik iedereen die reiki heeft gestuurd, en dat nog doet, van haar weer hartelijk bedanken.

Groetjes,

Lydia

Hallo allemaal,

de operatie is weer heel goed gegaan. Ik neem aan dat ze tijdens de operatie geen kankercellen gevonden hebben, anders hadden we dat wel te horen gekregen. De verwijderde lympheklieren staan nu weer op kweek, en 11 mei krijgen we daar de uitslag weer van.

Net zoals vorige keer, was mijn moeder meteen weer helder en wakker toen ze na de operatie weer op de kamer kwam. De verpleegster wilde het niet eens geloven dat mijn moeder zich zo goed voelde, en weigerde haar iets te eten te geven. Pas nadat mijn moeder er een keer of 4 om had gevraagd, kreeg ze dan een beschuitje. Ze mocht zelfs niet eens meteen drinken. Je kon merken dat de verpleegster, die er trouwens al 15 jaar werkt, niet snapte hoe het kon dat mijn moeder zich zo goed voelde.

En woensdag, mocht ze al naar huis. En deze keer stonden de artsen er zelfs van te kijken hoe weinig wondvocht er in de drain komt, dus alles gaat echt helemaal toppie.

Dus mag ik iedereen die Reiki heeft gestuurd, en dat nog doet, van haar weer hartelijk bedanken.

Groetjes,

Lydia  

Hallo allemaal,

dit wilt mijn moeder jullie even laten weten;

Citaat

maandag 26 april om 13.30 zal ik weer geopereerd worden. De operatie zal tot ongeveer 15 uur duren. Tussen 15 en 16 uur zal ik op de verkoeverkamer liggen en daarna weer naar mijn kamer gebracht worden. Ik zou het heel erg fijn vinden als degen die de vorige keer mij Reiki hebben gestuurd, dit weer willen doen. En ook ieder ander die dat zou willen doen. Tevens wil ik degene bedanken die ook dagelijks aan mij denken, dat heeft mij positief gehouden. Nogmaals wil ik iedereen van harte bedanken die mij bij de vorige operatie op 1 april Reiki heeft gestuurd. Ik hoop dat ik me na deze aankomende operatie weer zo goed mag voelen door jullie hulp. Ik weet niet hoe ik mijn dankbaarheid kan tonen, ik denk dat ik dat alleen maar kan doen door jullie veel liefde toe te wensen, en door te genezen. Alvast heel erg bedankt voor jullie hulp. Emmy

Ik hoop dat jullie net als vorige keer, reiki zullen sturen tussen 13.30 en 15 uur aan de artsen, en daarna aan mijn moeder.
Ze zal zich zondagavond om 20.00 uur weer in het ziekenhuis moeten melden. Vanaf  middernacht mag ze niks meer eten en drinken. Wel jammer, vorige keer was ze als eerste aan de beurt, nu als derde en dat om 13.30 uur. Jammer voor haar dan,  want nu moet ze langer honger lijden. Maar ik maak morgen lekkere verse tomatensoep, en daar neem ik maandagavond gewoon een lekker bordje van voor haar mee. Daar kan ziekenhuis eten niet tegenop.

Ik wens jullie allen veel liefde en kracht.

Lydia

Hallo allemaal,

dinsdag  is het telefoontje gekomen, net als de vorige keer  precies 2 weken naar de uitslag. Vandaag mag mijn moeder zich weer melden in het ziekenhuis. En maandag gaat ze weer onder het mes. Nu gaan ze de lympheklieren in de rechtse oksel verwijderen. Het weekend mag ze gelukkig wel gewoon naar huis komen.
De verwijderde klieren zullen weer tien dagen op kweek worden gezet, en daarna weten we definitief of dan wel of niet uitzaaingen zijn. Het wordt dus nog even een spannende tijd, maar deze keer heeft mijn moeder zelf er een heel positief gevoel over.

Na de vorige operatie heeft ze van verschillende mensen reiki mogen ontvangen. Tot verbazing van artsen, verplegend personeel en iedereen die het meemaakte, was mijn moeder meteen toen ze uit de narcose kwam weer helemaal wakker, helder en dorstige en hongerig. Nog dagelijks verteld ze dat aan iedereen en vraagt ze mij of ik jullie daar wel al voor heb bedankt, dus bij deze nog een keer.

De vraag is dan natuurlijk ook weer of jullie, en iedereen die ook wilt helpen, maandag weer reiki willen sturen. Het tijdstip van operatie weten we nog niet, maar zodra dat bekend is zal ik het hier plaatsen.

Alvast bedankt allemaal.

Lydia